Ocimum basilicum - Βασιλικός

Η μυρουδιά του βασιλικού πάντα θα μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια. Τέλος Οκτωβρίου και επειδή δεν πέσανε παγωνιές ο βασιλικός αντέχει λίγο ακόμη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων μας να τα συντηρήσουμε, αυτά τα φυτά που έχουμε φυτεμένα στον κήπο και όχι στις γλάστρες για να τις προστατεύσουμε, τώρα είναι στα τελευταία τους, ΄΄παρακαίρισαν΄΄ πέρασε ο καιρός τους, ξεσταχυάζουν και αρχίζουν να μαραίνονται. Όμως οι μέλισσες έστω και τώρα που έχουν αραιώσει πολύ τα άνθη τους, τα επισκέπτονται και στην κυριολεξία ρουφάνε το νέκταρ. Επίσης κάνουν και κάποια συλλογή γύρης. Τα χωράφια που καλλιεργείται ο βασιλικός προτιμούν οι μελισσοκόμοι που κάνουν βιολογική μελισσοκομία καθόσον ο βασιλικός δεν χρειάζεται ποτέ ράντισμα.
Η καταγωγή του είναι από την Ινδία, όπου το είχαν και το έχουν σαν ιερό φυτό, εικάζεται πως στην Ελλάδα το έφερε ο Μέγας Αλέξανδρος, έτσι πήρε το όνομα του, το φυτό του βασιλιά, το βασιλικό φυτό, ο βασιλικός !
Σε όλα τα κράτη του κόσμου τον χρησιμοποιούν κατά κόρο σαν άρτυμα, σε πολλά φαγητά, σαλάτες, και σάλτσες.
Κατά την αρχαιότητα ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε σαν βακτηριοκτόνο.
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες βασιλικού και διάφορα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, πλατύφυλλος, λευκός, ροζ, επειδή υπάρχουν πολλά είδη στην χώρα μας ο λαός μας του έδωσε και ονόματα, Αγιορείτικος, Βρυξελών(αυτός με το φύλλο σαν μαρουλιού), ο μικρόφυλλος ο Ελληνικός, και άλλα.
Για να διατηρούμε τον βασιλικό μας πάντα ακμαίο, ζωηρό και φουντωτό τότε πρέπει τακτικά να τον κορφολογούμε με αποτέλεσμα ο βασιλικός να βγάζει νέα βλαστάρια συνέχεια, επίσης θέλει τακτικό πότισμα στην ρίζα, όχι στα φύλλα του.

Aster dumosus - Ουρανός ή αστεράκι

Το μεγαλύτερο μέρος τόσο στην φύση αλλά και στις ΄΄ελεγχόμενες μελισσοκομικές ΄΄΄περιοχές των χωριών και πόλεων έχουν αρχίσει και μαραίνονται, ή παγώνουν, διότι τους λείπει ο ήλιος και η ζέστη. Λίγα είναι πλέον ανθισμένα φυτά που έμειναν στους κήπους και τα παρτέρια στις αυλές και στις γλάστρες.
Τα αυτοφυή στην Ελληνική φύση μηδενικά, εκτός από κάποιες καλλιέργειες σε ορισμένες ζεστές νότιες περιοχές, όπως είναι οι μουσμουλιές, που ανθίζουν από τον Νοέμβριο.
Στις αυλές ακόμη υπάρχουν, το δενδρολίβανο, το αστεράκι ή ουρανός, κάποια είδη τριανταφυλλιάς, οι ντάλιες και λίγα ακόμη μελισσοκομικά φυτά.
Ο ουρανός ή το αστεράκι είναι ένα φυτό που ανθίζει από τον Σεπτέμβριο και διατηρείται ανθισμένο μέχρι και τον Οκτώβριο. Πήρε το όνομα του από τα άνθη του που έχουν το γαλανό χρώμα του ουρανού, και αστέρι είναι το επιστημονικό του όνομα.
Η κατηγορία aster περιλαμβάνει πολύ μεγάλη ποικιλία φυτών, με διάφορους χρωματισμούς λουλουδιών όπως μπλε, ροζ, κόκκινα, άσπρα και άλλες αποχρώσεις.
Τα άνθη του έχουν διάμετρο περίπου δυο εκατοστά, με πολλά λεπτά πέταλα και πολύ πράσινο φύλλωμα. Το ύψος του ξεπερνά το ένα μέτρο, εκτός και αν μέσα Ιουλίου το κλαδέψουμε τότε κρατάμε το φυτό κοντό και δεν κινδυνεύει από το σπάσει ο αέρα.
Είναι φυτό που η ρίζα του εκμεταλλεύεται την υγρασία του εδάφους, αναπτύσσοντας πολύ καλό και μεγάλο ριζικό σύστημα. Αυτό το κάνει να ξεπετά εύκολα παραφυάδες ανά τρία έως πέντε εκατοστά, έτσι εξαπλώνεται πολύ εύκολα αφού συνεχώς ΄΄τρέχει΄΄ προς όλες τις κατευθύνσεις. Κάθε τρία ή τέσσαρα χρόνια καλό είναι να το διαιρούμε για να κρατάμε μια ισορροπία στον χώρο της αυλής ή των παρτεριών μας.
Τα άνθη του τα επισκέπτονται οι μέλισσες και συλλέγουν γύρη ποιότητος σε καλές ποσότητες αλλά και πολύ νέκταρ. Είναι από τα τελευταία μελισσοκομικά φυτά του έτους.

Chrysanthemum - Χρυσάνθεμο

Το όνομα που εδόθη σε αυτήν οικογένεια φυτών είναι ελληνικό και σημαίνει χρυσό άνθος.
Η οικογένεια αυτή που περιλαμβάνει τα χρυσάνθεμα είναι τεράστια, και ξεπερνά τις 20 χιλιάδες διαφορετικά είδη φυτών.
Είναι ένα από τα σκληρά φθινοπωρινά φυτά, που αντέχει στα κρύα, τις βροχές, και στολίζει κάθε αυλή, μπαλκόνι, και δημιουργεί όμορφες γωνιές σε κήπους και πάρκα.
Από τα τελευταία ωραία διακοσμητικά φυτά πριν τον χειμώνα και έχουν την τιμητική της μέσα στον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο και Νοέμβριο.


Στην δεύτερη φωτογραφία βλέπουμε την πλήρη εξέλιξη του χρυσάνθεμου από μπουμπούκι σε πλήρες άνθος.
Το βρίσκουμε σε πλειάδα χρωμάτων, λευκό, ροζ, μοβ, βυσσινί, λευκό, κόκκινο, κίτρινο και σε πάρα πολλές αποχρώσεις αυτών.
Το μέγεθος των φυτών φτάνει τα 120 εκατοστά ύψος (Ελληνική ποικιλία Chrysanthemum morifolium), το μέγεθος των ανθών είναι στα πέντε εκατοστά, αλλά σε κάποιες τροπικές ποικιλίες, φτάνει τα 30 εκατοστά.
Για την ανάπτυξη του χρειάζεται ήλιο, ζέστη και υγρασία σε καλό στραγγερό έδαφος.

Πολλά είδη χρυσανθέμων είναι θαυμάσια μελισσοκομικά φυτά, και το φθινόπωρο που είναι πραγματικά δύσκολη εποχή για τις μέλισσες, έρχεται η ανθοφορία τους σαν ΄΄μάνα εξ ουρανού΄΄. Δίνει πολύ νέκταρ σε μεγάλη χρονική διάρκεια, αλλά και γύρη, που οι μέλισσες την συλλέγουν όλη την ημέρα μέχρι αργά το απόγευμα, αρκεί ο ήλιος να βλέπει τα άνθη.
Τα άνθη του πριν ανοίξουν τελείως, μπορούμε να τα συλλέξουμε, να τα ξεράνουμε στην σκιά, και να τα χρησιμοποιήσουμε σαν τσάι. Βοηθά στο να κατεβάσουμε την πίεση, στο κρύωμα, και στον πονόλαιμο. Μπορούμε να το πιούμε το καλοκαίρι δροσερό, όπως επίσης μπορούμε να το δώσουμε σαν αναψυκτικό στα παιδιά άφοβα, αφού δεν περιέχει καθόλου καφεΐνη.

28 Οκτωβρίου 1940

Δεν ξέρω γιατί αλλά σήμερα νοιώθω έντονα την ανάγκη να γράψω τα παρακάτω που αφορούν μόνον λίγους από ότι αντιλαμβάνομαι στις ημέρες μας………..
Μέσα από την καλή ζεστασιά του σπιτιού μου, χωρίς ιδιαίτερο άγχος για το τι θα γίνει αύριο, με μια πολύ καλή σύνταξη για τα σημερινά Ελληνικά δεδομένα, περιμένοντας να τηγανισθεί ο βακαλάος(τον θέλει η ημέρα βλέπετε), και να δω και την παρέλαση από την TV …..μελαγχόλησα !
28η Οκτωβρίου 2007 σήμερα και οι σκέψεις μου τριγυρνούν σε εκείνες τις ατέλειωτες ώρες της ίδια ημέρας του 1940, όχι ότι τις έζησα, οοοοοχι! έτσι απλά μου ήρθανε οι εικόνες στο μυαλό μου όπως κάθε χρόνο την ίδια ημέρα, από τότε που άκουγα ιστορίες από τον θείο μου που γύρισε από το μέτωπο με κομμένο πόδι, και τις αφηγήσεις του πατέρα μου, και μετά πολλά χρόνια τις συζητήσεις του πεθερού μου με τους συμπολεμιστές του (δυο γείτονες του στην Σκύδρα -Πέλλης) από τα Αλβανικά σύνορα, που σηκώνανε τις φανέλες τους και μου έδειχναν τα σημάδια από τραύματα και θραύσματα βομβών που είχαν στα κορμιά τους.
Και για να μην παρεξηγηθώ δεν θέλω ποτέ να ξαναγυρίσουν εκείνες οι ημέρες, και οι μετέπειτα χρονιές, όχι αληθινά δεν θέλω, αλλά δεν θέλω επίσης να ξεχάσουμε μονομιάς τις θυσίες εκείνων των αδελφών, των συζύγων, των φίλων, των γειτόνων, των αληθινών παλικαριών που δώσανε την ζωή τους ή κάποιο μέλος του σώματός τους, φωνάζοντας για όσους δεν το γνωρίζουν, από χίλιες φορές η ψυχή τους ΄΄δεν θα περάσουν΄΄, ΄΄δεν θα περάσουν΄΄ , ΄΄δεν θα περάσουν΄΄….
Η μόνη τιμή που τους κάνουμε, και η ποιο ταπεινή είναι η περιφορά της σημαίας και μια παρέλαση με περίσσια υπερηφάνεια σαν ένδειξη τρανής ευγνωμοσύνης για την γενναιότητα τους, κάτι που δύσκολα θα κάνανε αυτοί που υποκινούν στο να ξεχαστούν όλα.
Βλέπετε είναι πιο εύκολο να σηκώνουμε για μήνες ολόκληρους τις σημαίες του κόμματος μας και να παρελαύνουμε ανά την Ελλάδα για ψήφους, και μας ενοχλεί η παρέλαση μιας ώρας σαν ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης σ’ αυτούς που δώσανε το αίμα τους για την ελευθερία μας. Μήπως είμαστε λιγάκι υποκριτές, μήπως τα κάνουμε όλα αυτά γιατί θέλουμε βρεγμένη σανίδα να συνετισθούμε, μήπως η καλή ζωή μας πήρε τα μυαλά, μήπως το βόλεμα στα βουλευτικά έδρανα μας αποχαύνωσαν, μήπως, λέω μήπως θα έπρεπε να είχαμε πόλεμο κάθε 30 χρόνια, να χάναμε όλοι από ένα αγαπημένο πρόσωπο, και για να το τιμούμε θα έπρεπε να κάνουμε παρέλαση και να υψώνουμε την σημαία στα μπαλκόνια μας χωρίς εξαναγκασμό. Τότε και τα κανάλια θα βάζανε έστω για μία φορά να ακουστή το ΄΄παιδιά της Ελλάδος παιδιά..΄΄ κάτι που κανένα δεν κάνει σήμερα αλλά ούτε και τις προηγούμενες χρονιές.
Ακόμη και το ΟΧΙ να μην το πει κανένας διότι είναι φασιστικό! Δεν ξέρω τι να πω, αυτά σκέπτομαι και μελαγχολώ, γιατί δεν αρχίζει ακόμη η παρέλαση; Γιατί; Να δω τα νιάτα να νοιώσω υπερηφάνεια, σιγουριά για το μέλον αυτού του τόπου, να νιώσω χαρά, να μου φύγει....η μελαγχολία !

Tagetes erecta - Κατιφές

Ο κατιφές είναι ένα θαυμάσιο φθινοπωρινό φυτό που στολίζει σχεδόν όλες τις αυλές και τα μπαλκόνια των σπιτιών στην Ελλάδα.
Υπάρχουν δυο βασικά είδη κατιφέ ο Αφρικανικός που γίνεται πιο ψηλός και με μεγαλύτερα άνθη και πιο πλούσιο φύλλωμα από τον Γαλλικό κατιφέ που είναι το δεύτερο είδος.
Είναι πολύ ανθεκτικός στο κρύο ακόμη και σε ελαφριές παγωνιές. Έχει μεγάλη ανθική διάρκεια, σχεδόν 50 ημέρες, ακόμη και με βροχερό καιρό.
Το ύψος του κυμαίνεται από 60 εκατοστά έως ένα μέτρο, και για να αναπτυχθεί καλά όταν είναι μικρό φυτό θέλει πολύ ήλιο.
Η πατρίδα του κατιφέ είναι η Βραζιλία, και οι υποτροπικές περιοχές του δυτικού ημισφαιρίου σχεδόν όλη η νότια Αμερικανική ήπειρος.
Οι Πορτογάλοι εξερευνητές που έφτασαν στην Βραζιλία αρχές του 16ου αιώνα, κατά την επιστροφή στην πατρίδα τους μετέφεραν τον σπόρο, πιστεύοντας πως είναι από την Ινδία, και γιατί γοητεύτηκαν από το χρώμα τους. Έγινε αμέσως αγαπητό μέχρι που έφτασε και στις αποικίες τους στην Αφρική όπου και θεωρήθηκε από τους εκεί κατοίκους σαν ΄΄ιερό΄΄.
Προσαρμόσθηκε πολύ εύκολα αναπτύχθηκε τόσο πολύ που έγινε γνωστό μετέπειτα σαν Αφρικανικός κατιφές, με τα γνωρίσματα που έγραψα πιο πάνω.
Διάφορα έντομα επισκέπτονται τα άνθη του κατιφέ μεταξύ αυτών και μέλισσες διότι παίρνουν γύρη και νέκταρ σε καλές ποσότητες.
Την δύσκολη εποχή του φθινοπώρου καλό είναι να έχουμε όλοι μας γλάστρες με κατιφέ στο μπαλκόνι μας διότι δίνει φως και ομορφιά η παρουσία του αλλά και για μεγάλη διάρκεια άνθησης του.

Χάνεται ο νους μου ...στα όμορφα

Συχνά πυκνά για να ηρεμώ βγαίνω και κάνω κάποια βόλτα στην γειτονία μου, περιφέρομαι έτσι απλά, και χάνεται ο νους μου στα όμορφα ντεκόρ που υπάρχουν μπροστά στις εισόδους των πολυκατοικιών, έστω με τα λίγα ή πολλά λογιών – λογιών λουλούδια, άνθη, μικρούς και μεγάλους θάμνους, ανθεκτικά τροπικά, και παραδείσια φυτά.
Φωτογραφίζω κάθε προσπάθεια και ωραία σύνθεση, μετά πλησιάζω πιο κοντά και ελέγχω για μέλισσες, πεταλούδες, και διάφορα άλλα έντομα που τυχόν ευρίσκονται πάνω τους.
Αγαπώ και σέβομαι τις φιλότιμες προσπάθειες των σύγχρονων απλών ανθρώπων, αντρών ή γυναικών, που βρίσκουν χρόνο και για αυτήν την ασχολία, αλλά και θαυμάζω κάθε ωραία γλάστρα, γωνιά κήπου και παρτέρι στα μπαλκόνια, και τις βεράντες των σπιτιών τους.
Όσα περισσότερα μαθαίνω για τα διάφορα φυτά τόσο μεγαλώνει η συμπάθεια μου και το ενδιαφέρον μου για αυτά, και η εκτίμηση μου για τους ανθρώπους αυτούς που τα νοιάζονται, τα αγαπούν και τα φροντίζουν.
Ελπίζοντας ότι όποιος διαβάσει τα παρακάτω ή παραπάνω που θα γράφονται και θα περιγράφονται θα τα απολαύσει, θα εμπνευστεί και θα παρακινηθεί να σώσει ποτίζοντας ένα διψασμένο λουλούδι, να φυτέψει, και να καλλιεργήσει από ένα φυτό μέχρι μια πράσινη γωνιά στην αυλή του ή στο μπαλκόνι του.

Yucca aloifolia - Γιούκα οκτωβριανή

Η yucca είναι ένα φυτό που ανήκει στα κακτοειδή, όπως η αγαύη, η αλόη, και η εφορβία.
Έχει αργή ανάπτυξη, είναι ανθεκτική στην ζέστη, της αρέσει ο ήλιος, είναι αειθαλές φυτό, και τα φύλλα της φτάνουν μέχρι και 60 εκατοστά μήκος με ένα αγκάθι πολύ αιχμηρό στην άκρη.
Όταν είναι εποχή άνθησης πάνω από το φύλλωμα προβάλουν βλαστάρια με μήκος που φτάνουν τα 70 εκατοστά, γεμίζουν μπουμπούκια και σιγά, σιγά ανθίζουν με λευκά προς το κρεμ άνθη, το μήκος τους γύρω στα πέντε εκατοστά, με πολύ ωραίο και δυνατό άρωμα που προσελκύουν τις μέλισσες από τις πρωινές ώρες και πριν η πρωινή δροσιά φύγει από τα άνθη.

Το νέκταρ είναι πλούσιο σε ζάχαρα και αρκετό σε ποσότητα, οι μέλισσες πριν ανοίξουν τα άνθη σπρώχνουν από το πάνω εξωτερικό μέρος την προβοσκίδα τους ανάμεσα από τα ανοίγματα που δημιουργούν τα λευκόχρωμα πέταλα όπως αυτό φαίνεται στην φωτογραφία.
Η διάρκεια άνθισης είναι περίπου δέκα ημέρες, και εποχή άνθισης διαφέρει από είδος σε είδος, Οκτωβριανή λένε την yucca aloifolia διότι ανθίζει μέσα στον Οκτώβρη. Η εποχή άνθισης των yucca αρχίζει από νωρίς το καλοκαίρι μέχρι αργά το φθινόπωρο.

Μπορούμε με yucca να κάνουμε φράκτες ή να διακοσμήσουμε κάποιες έρημες τοποθεσίες, επίσης καλή εμφάνιση έχουν και σε γλάστρες, αλλά θα πρέπει να τις τοποθετούμε σε απόμακρα σημεία ώστε να αποφεύγει κάποιος που περνά από κοντά της συχνά, να τσιμπιέται.

Στο έδαφος την φυτεύουμε σε στραγγερό μέρος και σε βάθος μισού μέτρου, ποτίζουμε πολύ καλά την ημέρα φύτευσης και ξανά μετά περίπου σε δέκα ημέρες. Κατά τα ποτίσματα αποφεύγουμε να ρίχνουμε νερό στα φύλλα διότι αναπτύσσονται μύκητες.
Η yucca aloifolia μπορεί να φτάσει τα πέντε μέτρα ύψος.